"İslâm düşünce tarihinde Ebû Nuaym el-İsfahânî (ö. 430/1038) tarafından kaleme alınan Hilyetü’l-Evliyâ , tasavvufî hayatı sadece bir 'hâl' meselesi olmaktan çıkarıp, onu senedli / chain of transmitters ve belgeli bir tarihî zemine oturtan, on ciltlik devasa bir başeserdir." Bu eser, tasavvufun meşruiyetini zâhir uleması / outward scholars nezdinde tescil etmek amacıyla, zühd / asceticism (dünyadan el çekme) hareketinin köklerini doğrudan Sahâbe-i Kirâm ve Tâbiîn nesline dayandırmayı en ince detaylarıyla gaye edinmiştir. Kaynaklarda Hilye , sadece bir biyografi kitabı değil, aynı zamanda hadis ilmi ile tasavvufun kucaklaştığı ruhanî bir ansiklopedi olarak tavsif edilir. Hilyetü’l-Evliyâ’nın Ön Plana Çıkardığı Temel Unsurlar Eserin merkezinde yer alan en güçlü vurgu, "Zühd ve Takvâ" kavramlarıdır. Müellif, tasavvufu felsefî tartışmalardan ziyade, bir "yaşayış ve ahlâk" nizamı olarak takdim eder. Sahâbe Merkezli Velâyet Anlayışı: Ebû ...
Habib-i Hudâ...Sevgilinin Sevgilisi
Bir Tanem...